Biebers in de trein

20130530_BIEBERS_IN_DE_TREIN

Op weg naar Groningen met de trein. Best wel een doodnormale reis zou je denken. Ik ben alleen deze keer gefascineerd door de groep kinderen waarbij ik in een coupé zit…
 
Aangekomen op een nogal leeg station loop ik een nogal lege trein binnen. Overal is nog plek. Arriva treinen zijn niet zoals NS treinen. Ze hebben geen tafeltjes en er zijn amper vierzitjes. Die vierzitjes hebben wel een tafel. Ik neem plaats op een tweezits die naast een vierzits zit. Terwijl ik ga zitten bedenk ik me al dat ik omringd kan worden door een groepje…
 
Niet lang nadat ik mijn plek heb gevonden en de Spits uitklap komen er twee jongens binnen. De een met een hevig Bieber kapsel de ander met een iets te lang Bieber kapsel. Een daarvan heeft echt het gezicht van een meisje, dat was ook de eerste gedachte toen ik Justin Bieber zag.
 
Dan komt er echt een populaire jongen binnen wandelen: Moi! Ja, hij is Gronings. Hij heeft een baseball pet achterstevoren op zijn hoofd, daaronder een verstopt Bieber kapsel. Hij neemt plaats bij de andere jongens. Hij heeft een meisje bij zich, nogal een grijze muis. Ze is hoe dan ook niet 100% nederlands, misschien zelfs indo.
 
En toen begon de grootpraat. “Ja, ik heb gewoon ingecheckt. Ik heb korting… ja nu niet hoor.” Steeds meer kinderen (ik schat zo rond de 14, aan de hand van hun kledij) komen de coupé binnen. Allemaal groeten ze of negeren ze de populaire boy. Hij vindt zichzelf maar wat stoer dat hij ze allemaal kent. Helaas blijf ik niet alleen zitten want ook een ‘vriend’ van deze boy komt naast mij zitten. Voor mij zitten twee schattige jochies die iets jonger lijken dan de rest.
 
De boy complimenteert een van deze schattige jongens zijn jacket. “Van de Jack & Jones, toch?” Zozo… Hij weet iets van kleding. “Ja, ik dacht dat kon wel eens van Jack & Jones wezen.” Jep, hij is Gronings.
 
Niet lang daarna heeft hij de mobiel van het meisje in zijn handen. Hij begint te smsen met een ander meisje. Zo stoer dat hij niet zijn eigen naam erbij zet. Het meisje sputtert iets tegen, maar tevergeefs.
 
Ik probeer er achter te komen hoe hij heet en hoe oud deze kinderen zijn. Terwijl mijn linkeroordopje het begeeft kom ik erachter dat deze boy Daniël heet. Dat was nou niet bepaald de naam die ik in gedachte had. Ik dacht eerder aan Jack, Bram, Thomas of een andere stoere naam.
 
We zijn bijna aangekomen in Groningen terwijl ik een begin maakte met deze blog. Ik vang een gesprek op van de schattige jongens voor mij. “Ik vergeet soms dat ik 13 ben. Dan denk ik dat ik nog 12 ben.” Oke, ze zijn dus 13. De kids van tegenwoordig zien er al ouder uit. “Zet je die foto op Facebook?” EN ze hebben Facebook. Eigenlijk mogen ze dat nog niet hebben, daar moet je minstens 14 voor zijn.
 
Ze verlaten de trein als één grote groep met Daniël als haantje voorop. Tot ziens kids, tot over 10 jaar. Ik ben benieuwd hoe jullie dan zijn. Hopelijk allemaal zonder een Bieber kapsel.